De slijtageklasse van een vloertegel begrijpen

Vloertegels worden ingedeeld in slijtageklassen die aangeven hoeveel loopverkeer het glazuur aankan. Bij een restpartij ontbreekt die informatie meestal, terwijl het juist de eigenschap is die bepaalt of een tegel in een gang of alleen in een slaapkamer thuishoort.

Wat de klassen betekenen

De laagste klassen zijn bedoeld voor ruimtes met licht gebruik en zachte schoenen, zoals een slaapkamer of een badkamer. De middelste klassen zijn geschikt voor woonkamers en keukens. De hoogste klassen zijn gemaakt voor gangen, winkels en openbare ruimtes waar mensen met straatschoenen en zand binnenlopen.

Herkennen zonder verpakking

Zonder doos is de klasse niet af te lezen, maar er zijn aanwijzingen. Een dikke, zware tegel met een hard, weinig glanzend glazuur is doorgaans voor zwaarder gebruik bedoeld dan een dunne tegel met een hoogglanzende laag. Kras met een muntje op een onopvallende plek: blijft er een zilverstreep achter die je wegveegt, dan is het glazuur hard.

Waarom glans meestal minder slijtvast is

Hoogglanzende tegels laten slijtage veel eerder zien, omdat elke kras het licht anders weerkaatst. Een matte of licht gestructureerde tegel verbergt beginnende slijtage. In een gang of een keuken is dat een praktisch argument dat zwaarder weegt dan het uiterlijk in de winkel.

Kies de plek naar de tegel

Heb je een restpartij waarvan je de klasse niet kent, leg hem dan op een plek met licht gebruik en gebruik voor de gang of de keuken iets waarvan je het zeker weet. Een partij die te licht blijkt, ziet er in de gang na twee winters versleten uit en dat is niet te herstellen.