Een materialenpaspoort voor je eigen huis: wat erin staat en hoe je het bijhoudt

Bij nieuwe kantoren en woontorens hoort steeds vaker een materialenpaspoort: een register van alles wat in het gebouw zit, waar het zit en hoe het eruit te halen is. Het idee is dat de sloper van de toekomst niet hoeft te gissen. Voor een gewone woning bestaat zoiets meestal niet, maar niets houdt je tegen om er zelf een te beginnen.

Waarom het nuttig is

Wie over twintig jaar jouw badkamer sloopt, wil weten of de tegels in lijm of in specie liggen, welk merk kranen er hangt en of er een leiding achter die wand loopt. Wie je huis koopt, wil weten wat de balken dragen en waar het isolatiemateriaal vandaan komt. En jijzelf vergeet binnen een jaar welk type dakpan je hebt bijgekocht. Het paspoort is je geheugen.

Wat je vastlegt

Per onderdeel noteer je wat het is, de maat, het merk of de soort, waar het vandaan komt en hoe het bevestigd zit. Voor een hergebruikt kozijn: hardhout, afmeting, gekocht via de marktplaats uit een woning van een bepaald bouwjaar, geplaatst met ankers en kit. Voeg een foto toe voor en na plaatsing. Bewaar bonnen en keuringsrapporten bij het onderdeel, niet in een aparte map.

Zo houd je het vol

Het paspoort mislukt als het een project wordt. Maak het onderdeel van de klus: elke avond van de verbouwing vijf minuten, dan is het bij. Een spreadsheet met een rij per onderdeel is genoeg. Wie het netter wil kan een plattegrond nemen en er nummers op zetten die verwijzen naar de rijen. Werk het bij als je iets vervangt, ook al is het maar een kraan.

Wat je ermee doet bij verkoop of sloop

Geef het paspoort mee aan de volgende eigenaar, zoals je de garantiebewijzen van de cv-ketel meegeeft. Ga je zelf slopen of verbouwen, dan weet je meteen welke onderdelen de moeite waard zijn om los te halen en te verkopen. Zo wordt het huis een voorraad in plaats van een last.