Vloeren leggen met restpartijen: van ondergrond tot plint

Vloeren zijn de grootste oppervlakken in huis en dus de grootste post in het materiaalbudget. Restpartijen laminaat, pvc, parket en tegels zijn er in overvloed, vaak in dozen die nooit open zijn geweest. De kunst is niet het vinden, maar het leggen zonder dat je halverwege ontdekt dat de ondergrond niet deugt of de partij een halve doos te klein is.

De ondergrond bepaalt alles

Een vloer is zo goed als wat eronder ligt. Meet de vlakheid met een lange rei: hoogteverschillen van meer dan een paar millimeter over twee meter geven bij laminaat en pvc klikkende naden en bij tegels breuk. Een oude dekvloer egaliseer je met een nieuwe egalisatielaag, een houten ondervloer schroef je vast en dek je af met plaatmateriaal. Dit is werk dat je een keer goed doet, want de vloer erop is later niet meer te corrigeren.

De partij uitzetten voordat je begint

Leg de partij los uit in de ruimte, of teken de indeling uit op schaal. Bepaal waar je begint zodat de laatste rij niet smaller wordt dan een derde plank of tegel. Zet de mooiste stukken in het zicht bij de deur en het raam, en de stukken met een schoonheidsfout onder de kast of in de hoek waar de bank komt. Hetzelfde geldt voor kleine verschillen tussen dozen: meng ze bij het leggen zodat een lichter of donkerder vlak niet opvalt.

Een kleine partij groter maken

Kom je net tekort, gebruik dan een strook in een ander materiaal langs een wand of onder een raam als bewuste rand, of leg een tegelvlak bij de buitendeur als schoonloopzone. Een vloer die op die manier is opgedeeld oogt ontworpen en verbergt dat de partij niet toereikend was.

Plinten en overgangen

Plinten en overgangsprofielen zijn het laatste wat je koopt en de eerste plek waar een restpartijvloer verraadt hoe hij is ontstaan. Tweedehands plinten in dezelfde stijl zijn er volop; schilder ze in een kleur die bij beide vloerpartijen past. Een profiel bij een deur hoort op de lijn van de dichte deur, niet ervoor of erachter.